Acaba herkese de böyle mi oluyor??
Gideli bir hafta oldu, tüm dünyam alt üst oldu. Acaba bu duruma alışılıyormu? Her gün her an beraberken bir anda uzağında olmasına alışılıyormu? Hiç alışamayacağımı düşünüyorum. Alışmak da istemiyorum.
Gece başını yastığa koyunca hani nerde diyorsun. Gözünü kapatıp, yastığını koklayıp düşünüyorsun, sonra, yanımda benimle ki... :)
Ve sabah ilk telefonun ardından işte alt üst...Farkındasın çok uzakta, sanki günlerdir telefon bekliyormuş gibi heyecanlanıyorsun oysaki dün yanımdaydı, daha konuşalı 24 saat olmadı. Ama nedense o ilk telefonda kalbim yerinden çıkacaktı, beynim buz kesti sanki.Hiç ama hiç abartmıyorum. Resmen heyecanlandım...
Çok garip...Çok farklı...Çok başka...
Artık elim,kulağım,gözüm hep telefonda...
Tıpkı 5 yıl önceki gibi...
Bundan sonra tek iletişim yolumuz telefon, sil baştan olduk. Artık öyle her akşam eve gelince onu bulmak yok, artık yemekleri birlikte yemek yok, artık her gece sarılıp uyumak yok, artık her sabah onu öperek güne başlamak yok, artık birlikte vakit geçirmek yok, bir süreliğine...
Bizim biriktirdiğimiz yıllar var, bizim birbirimizde bıraktıklarımız var, bizim izlerimiz var, bizim daha birlikte yaşayacaklarımız var.
Bu yüzdende bizim ortak bir geleceğimiz var.
Bu da geçicek, herşey çok daha güzel olacak...
